Geschreven door Melanie
Niveau Hoger Beroeps Onderijs
Woont in Geffen

Veel te zware koffers!

Nog even genieten
En voor ik het wist naderde 20 oktober.. en 20 oktober betekende dat we nog maar één week over hadden om van ons heerlijke eiland Ibiza te genieten! Een heel erg gek idee nadat ik hier ruim 6 maanden heb gewoond en heel hard heb gewerkt! Binnen twee weken voelde ik me hier al volledig thuis. Zo thuis dat ik me nu helemaal niet kan voorstellen dat ik al bijna vertrek en dan misschien pas over jaren terug kom? Aangezien het weertje niet meer zo lekker is (zo rond de 20 graden overdag en ’s avonds koelt het flink af) moeten we vooral de zonnestraaltjes van de middagen nog even meepikken! De laatste paar dagen hebben we geen aankomstvluchten meer dus we hoeven niet meer om 5 uur ’s ochtends uit de veren om op tijd op de luchthaven te zijn. Dit geeft enerzijds wel een beetje rust en minder stress en anderzijds betekent het stukje bij beetje dat het seizoen er dan toch écht op zit.. wat is het allemaal snel gegaan!

Koffers inpakken!
Naast het genieten van de stranden, de veel-te-leuke-kledingwinkels in onze straat (die ik oh zo erg ga missen in Nederland!) en naast het schrijven van de eindrapportages, is het schoonmaken van ons gigantische huis en het inpakken van al die leuke Ibiza-outfits ook ’n onderdeel van het vertrek! Tja want we hebben niet een, niet twee, zelfs niet drie maar zo’n uhmm elf a twaalf paar nieuwe schoenen gekocht dit seizoen… *shame on me! (Slippers inclusief, dat dan weer wel..). Maargoed, om ’n lang verhaal kort te maken; al die schoenen en leuke tasjes, jasjes en jurkjes wil ik graag volgende zomer aan als ik paradeer over de Nederlandse boulevards of lekker op het terras zit! Dat wordt dus proppen…! Stiekem ben ik al vanaf het begin van het seizoen bezig geweest met het incalculeren van mijn spullen… met veel geluk mochten wij op Ibiza maar liefst 55 kg aan bagage meenemen exclusief onze handbagage van 10 kg! Op andere bestemmingen mochten onze collega’s vaak maar 40 kg meenemen. Maargoed, als je weet dat je 65 kg mee mag nemen, dan pak je daar ook naar! Kortom; ik heb behoorlijk wat meegenomen.. heel veel wat overbodig was want we droegen voornamelijk onze Sunweb outfits en heel veel wat ik slechts één a twee keer heb gedragen; ook overbodig dus. Mocht er nog eens zo’n seizoen komen, dan gaan we dat wel even anders aanpakken! Gelukkig heb ik regelmatig bezoek gehad van mijn lieve vrienden en zelfs van familieleden van onze buren thuis (ja dat gaat ietwat ver).. maar deze mensen waren allemaal zo aardig om een volle tas met zware spullen of zelfs een trolley als handbagage voor me mee naar Nederland te nemen! Yes..!! Ik had een groot probleem gehad in het geval zij dit niet hadden gedaan! Mijn collega Petra en ik, echte globetrotters en natuurliefhebbers vonden het bijvoorbeeld ohh zó leuk om wat ongewassen zout van de zoutvlakten ‘Ses Sallines’ achter ‘onze stad’ mee te nemen. Dit zout wordt namelijk veel in Nederland gebruikt als keukenzout nadat het vele malen is gewassen. Hoe leuk is het dan om wat zakjes te maken met écht ongewassen keukenzout, rijp vanuit de zee, voor je vrienden en familieleden als souvenir? Héél erg leuk inderdaad! Alhoewel.. dit zout is helaas niet zo licht als het gewicht van de veren voor in je haar en oren die we op de hippiemarkten hebben gekocht! Ennem… de schelpen die we zelf hebben geraapt om eens aan ’n ketting te rijgen of er een leuk kunststuk van te maken voor op tafel, ‘’wegen ook geen ons’’.. nee.. het zout en de schelpen samen zorgden al voor een gewicht van een paar kilo! Oh my god… hoe gaan we het dan doen met al die make-up, sierraden, flessen zonnebrandcrème (die toch nog niet zo ver op waren als ik ingecalculeerd had) etc.? Inderdaad… proppen, proppen en nog eens proppen want het is zóoo moeilijk om te kiezen welke ‘dierbare spullen’ ik achter zou moeten laten! En tot overmaat van ramp de koffers bomvol laden, een extra tas handbagage kopen bij de goedkope Chinese ‘soort van Action-winkel’ onder ons huis aanschaffen (die vervolgens uitscheurde bij de terugreis, zo vol zat hij..) en op naar de luchthaven om die loodzware koffers te wegen! En tja.. dat doe je dan allemaal op de laatste dag….. Ik ben zo’n 2 a 3 weken voor vertrek begonnen met pakken maar die laatste loodjes wegen dan toch echt het zwaarst, zelfs bij het inpakken van mijn koffers! Samen met collega Petra ben ik naar de luchthaven gestrompeld op de avond vóór vertrek. Koffers achter in onze huurauto’s en met zo’n 140 kilo slepen over die luchthaven. Bedenk daar maar eens even ’n beeld bij; twee jonge meiden zonder spierballen met 4 koffers, laptops en handbagagetassen! *niet grappig! En nog minder grappig vond ik het toen die teller ver boven de 65 kg uit kwam tijdens het wegen! Met een knoop in m’n maag en een héél rot gevoel stapte ik de auto weer in. Een onbezorgd laatste etentje bij ons favoriete tapasrestaurant zat er niet meer in op de laatste avond! Dit werd uitladen en een pakket maken voor de collega van het merk Jiba die op Ibiza woont. Toch wel fijn om te weten dat je te zware tasjes, kladblokken en etenswaren goed terecht komen… Uiteindelijk heb ik mijn koffergewicht kunnen laten zakken naar 54 kg met een ietwat te zware handbagagetas die gelukkig door de vingers werd gezien door de man achter de incheckbalie. Yes! De meeste bagage (in elk geval al mijn schoenen) heb ik kosteloos mee kunnen krijgen… Vueling liet namelijk weten dat we (ja ook wij als reisleiding na een half jaar ploeteren voor deze maatschappij) maar liefst meer dan 10 euro moesten bijbetalen voor elke kilo die we teveel hadden in onze koffers! In dat geval waren de schoenen we heel erg duur geworden…

Het afscheid
Met een brok in mijn keel sloot ik de deur van ons prachtige appartement midden in dé hoofdstraat van Ibiza-stad achter me. Dat was ’t dan.. een half jaar vol avontuur, pret, tranen en lachen. Het is voorbij! De dag voor ons vertrek hebben we afscheid genomen van onze lieve agent Mary-Carmen. De Spaanse dame die ons vanaf dag één wegwijs heeft gemaakt en de hele organisatie van de bussen en overboekingen op zich heeft genomen. Ik heb een goede band opgebouwd met haar dus het viel me zwaar dat dit afscheid zo plotseling voor de deur stond. Toen we onze auto’s instapten en op weg gingen naar de luchthaven probeerde ik vooral te denken aan wat me te wachten stond thuis; een lieve familie, vriend en vriendinnen die weer heel blij waren om me te zien na al die maanden, en dat was natuurlijk insgelijks. Ook was het een troost dat het seizoen echt tot z’n einde was gekomen waardoor het eiland ook wat killer was geworden, kouder en er minder toeristen waren. Het zit erop! In het vliegtuig had ik gelukkig een raamplaats. Met een prachtig uitzicht op de bergen, de stranden waar ik vaak kwam en de immens grote, magische Es Vedra rots werd de liefde die ik heb gekregen voor dit eiland nogmaals bevestigd. ‘’Bon Dia voor nu Ibiza, maar ik weet dat het niet de laatste keer was dat ik mijn voeten op jouw prachtige grond heb gezet!’’

Binnenkort
Mijn volgende blog gaat over mijn thuiskomst na een half jaar en over de eindevaluatie op het hoofdkantoor in november!

Bon dia!

Melanie

 

Er zijn nog geen reacties op dit onderwerp.

Laat een reactie achter

Registreer of log in om te reageren.

Filter blogs

Login
Close
Log in of maak een profiel aan
Mijn algemene gegevens
Mijn profiel & voorkeuren voor opleidingen
Mijn favorieten
Mijn brochures
Mijn blogs
Close
Brochures
Close
Open dagen
TODO :: Order subscription form here...