Ik was 15 jaar en genoot ontzettend van mijn leven hier in Nederland. Ik zat op Gymnasium Beekvliet, een school in Sint-Michielsgestel, en fietste daarvoor iedere dag 8,5 kilometer. Ik zat in de sportcommissie bij mij op school, en speelde in een hockeyteam bij de plaatselijke hockeyclub. Ook hield ik van debatteren, werd ik debateer kampioen op mijn school, mocht ik in een drietal de school vertegenwoordigen bij het Inter-gymnasiaal debat toernooi, en deed ik mee aan het Model European Parliament. Maar ondertussen droomde ik van iets anders, een nieuwe uitdaging. Zelf had ik al bedacht dat ik na de middelbare school graag naar het buitenland zou willen, en dan het liefste naar Amerika. Totdat ik op een website stuitte die mijn leven veranderde.
‘Wil jij je 5 en 6 VWO afmaken in het Buitenland?’ Mijn hart begon sneller te bonken, dit is wat ik zocht! Snel klikte ik verder op de website, en maakte kennis met United World Colleges . UWC heeft als doel om leerlingen over de hele wereld samen te brengen op een school waar zij culturen, gewoontes, verhalen delen, om zo een betere wereld te creëren. De landen konden niet op, Italië, India, Canada, maar mijn oog viel vooral op Hong Kong. Ik besloot me aan te melden. Na een zwaar selectie proces, waar mijn docenten een aanbeveling moesten schrijven, net zoals mijn ouders, een essay geschreven moest worden over waarom ik naar een UWC wilde, samen kwam met leerlingen die allemaal het zelfde wilden, en een interview met 4 mensen die me de ene na de andere moeilijk vraag stelde, kreeg ik een verlossend telefoontje. Ik was geselecteerd voor Li Po Chun United World College of Hong Kong, mijn eerste keus. Ik kon het niet geloven, en stond aan het begin van een heel groot avontuur.
Ik deelde mijn kamer met een meisje uit Guatemala, en 2 meisjes uit Hong Kong. We bezochten gehandicapte Chinese kindjes, waar we dan mee speelden om zo een hoogtepunt in hun dag te brengen. Ik was betrokken bij meerdere geldinzameling projecten, bijvoorbeeld bij een die projecten had in China, voor kinderen die niet naar school kunnen gaan. En daarnaast sloeg ik af en toe nog een hockeybal, dunkte ik een punt tijdens basketbal, deed een EHBO-cursus, en werd een Peer Supporter, een vertrouwensleerling. Ik maakte de mooiste reizen. Ik ging naar China om daar Medische klinieken te bezoeken en te bouwen, om zo de Medische situatie in de provincie Guizhou te verbeteren. Reisde in de zomervakantie naar Peking en Shanghai, en was 8 dagen in Noord Korea. Ik ging naar Vietnam op weeshuizen te bezoeken, en organiseerde in mijn tweede jaar zelfs een eigen reis naar Thailand, waar we een verschil maakten bij een weeshuis, waar kinderen woonden die hun ouders verloren zijn tijdens de tsunami. Besloot om in mijn tweede jaar tijdens kerstmis niet naar huis te komen, en met 3 goede vrienden, Cambodja, Thailand en Maleisie te bezoeken.
Daarnaast heb ik vooral veel geleerd en mijn horizon verbreed. Ik heb geleerd hoe het is om op te groeien zonder ouders, zonder computer, of zelfs in een vluchtenkamp. Waarom sommige moslim meisjes er voor kiezen om geen hoofddoek te dragen en waarom Chinezen zo hard werken.
Ik kan niet meer naar het WK-voetbal kijken en alleen Nederland supporten. Een van mijn beste vrienden komt uit Denenmarken, en dat maakt het gevoel toch net wat anders.
Volgend schooljaar begin ik op Earlham College, een liberal arts college in Indiana, de Verenigde Staten. Voordat ik daar heen ga, ga ik nog een aantal van mijn vrienden die ik gemaakt heb in Hong Kong, opzoeken in hun thuisland. Morgen vlieg ik naar Rome, om daar een week bij een van mijn beste vrienden te logeren!
