Geschreven door blogger
Niveau onbekend
Woont in onbekend

Spannende dienst

"Noodhulp leuk? Absoluut! Druk? Des te meer. In de afgelopen twee maanden heb ik heel wat meegemaakt. Ik ben te weten gekomen dat ‘Grunn Stad’ verre van boers en saai is. In een van mijn eerste diensten had ik al de jackpot. Het bekende geluid van een Prioriteit 1 galmde door de portofoon. Dit is voor alle collega’s het sein dat er opgelet moet worden, want het kan zomaar zijn dat jouw roepnummer genoemd wordt en dan is het gas erop en gaan!

En ja hoor, wij waren aan de beurt! Maar niet alleen wij, ook de noodhulpeenheid van onze naastgelegen wijk. Of we de kogelvrije vesten aan wilden doen... Nou, daar zat ik dan. Middenin het centrum van Groningen tussen het winkelend publiek. En een kogelvrij vest? Die ligt in de auto, ja, maar hoe gaat zo’n ding aan? En wat moesten we in godsnaam gaan doen? Terwijl mijn coach zich in het vest wurmde, deed ik een poging om het vest uit de auto te krijgen. Al een kunst op zich, want het ding weegt zes kilo. Zes hele kilo’s onhandig metaal, wat over je hoofd moet. Nou ben ik niet de sterkste, dus je raadt het al; dat ging niet zo makkelijk. Ondertussen galmde de melding door de ether. Of we naar een adres wilden gaan waar zojuist een mishandeling had plaatsgevonden, en het woord ‘mes’ en ‘vuurwapen’ waren gevallen.

De meldkamer neemt bij zo’n melding geen risico’s en verzoekt ons daarom de kogelvrije vesten aan te doen. Met toeters en bellen gingen we door de stad en ons ondertussen afvragend wat we aan zouden treffen. Er waren al een paar eenheden ter plaatse. Ook de hondengeleider was er. We maakten snel een plan van aanpak. Twee man zouden bij de deur gaan staan, aanbellen en dan maar kijken wie er open deed. De rest van de agenten, waaronder ik, stonden verspreid over het pleintje waar de woning aan grensde. Ik was zo scherp om nog even aan de schietlessen op school te denken. “Nooit in een eventuele vuurlinie gaan staan”. Mijn coach en de hondengeleider bonkten op de deur. De verdachte deed open, gelukkig zonder wapen. Hij was in erg verwarde toestand. De verdachte werd de woning uit gepraat, en ik ging samen met een andere vrouwelijke collega op zoek naar het slachtoffer. Van scherp en bedachtzaam zijn op gevaar, moesten we omschakelen naar een lager niveau, dat van hulp verlenen. Het slachtoffer was zichtbaar bang. Ze wilde geen aangifte doen tegen haar vriend. Ze was namelijk ontzettend bang dat hij wraak op haar zou nemen. Jammer natuurlijk, want als je geen aangifte hebt, kun je weinig doen. Met man en macht hebben we haar geprobeerd over te halen. Tevergeefs. Gelukkig bleek later dat de meldkamer een geluidsband had met opnames van haar geschreeuw. Daarbij waren ook zijn dreigementen te horen. Hierdoor kon de verdachte toch zijn verdiende straf krijgen. En wij hadden een spannende dienst..!"

Anouk werkt bij politiekorps Groningen en volgt de opleiding tot hoofdagent op de Politieacademie in Drachten.

 
Deze blog-post is geplaatst in:

Er zijn nog geen reacties op dit onderwerp.

Laat een reactie achter

Registreer of log in om te reageren.

Filter blogs

Login
Close
Log in of maak een profiel aan
Mijn algemene gegevens
Mijn profiel & voorkeuren voor opleidingen
Mijn favorieten
Mijn brochures
Mijn blogs
Close
Brochures
Close
Open dagen
TODO :: Order subscription form here...