Geschreven door Tessa
Niveau Hoger Beroeps Onderijs
Woont in onbekend

Spreekbeurten

 

‘Ik hou mijn spreekbeurt over paarden. Paarden zijn edele dieren. Ze hebben geen kop, maar een hoofd en benen in plaats van poten. Uh…’ *kijkt zenuwachtig op het blaadje voor zich* ‘O ja! Uhm, je kan met paarden dressuur rijden of springen. Bij springen gaat het er om dat je netjes over hoge hindernissen springt, zonder de balken eraf te stoten. Bij dressuur moet je allerlei ingewikkelde figuren rijden in allemaal gangen. De verschillende gangen zijn stap, draf en galop. Hier heb ik een plaatje van een paard in draf.’ *houdt het boek voor haar buik en draait van links naar rechts voor de klas* ´Zijn er nog vragen?’

Herkenbaar? Al vanaf groep 5 moest ik spreekbeurten houden. Een ergere straf kon je niet voor mij verzinnen. Weken van te voren begon ik met het zoeken van informatie in de bieb, daarna typte ik een tekst uit op de computer, om vervolgens dagen te oefenen op de tekst. Ik kende de tekst van binnen en buiten, maar zodra ik publiek kreeg, begonnen de woorden doorelkaar heen te krioelen in mijn hoofd en kon ik er niks meer van maken. Ik klapte helemaal dicht, kon de tekst niet meer vinden op het uitgetypte blad en begon te stotteren. Na die allereerste keer wist ik het al; dit was niet mijn ding!

Helaas waren spreekbeurten op de basisschool verplichte kost en al werd de naam op de middelbare school opgepimpt tot presentaties het bleef een zenuwslopende gebeurtenis. Het enige verschil met de basisschool is dat je klasgenoten niet meer aandachtig luisteren en ondertussen tekeningen maken of hun weekend bespreken met de persoon naast hun. Dat maakte het voor mij alleen niet minder eng. Ik voelde de ogen van mijn klasgenoten branden en als ik iemand zag lachen, was ik er van overtuigd dat ik uitgelachen werd. Ik stotterde flink en voelde mijn hele gezicht rood worden. Ik had inmiddels niet meer de uitgetypte tekst, maar een kladbriefje met een paar woorden. Hierdoor kon ik beter presenteren, omdat ik niet meer letterlijk de tekst ging opdreunen en raakte ik niet in paniek als ik per ongeluk een stukje tekst vergat. Een kleine verbetering.

Toen ik voor de opleiding journalistiek koos, was iedereen dan ook lichtelijk verbaasd. Journalisten zijn toch mensen die nieuwsgierig zijn en anderen het hemd van het lijf vragen? Mensen die voor een camera een praatje doen en voor grote groepen mensen durven te praten. Maar nee zo was ik niet. Ik koos dan ook niet voor radio en televisie als specialisatie, maar voor geschreven pers. Ik ben een echte typemiep. Vraag me niet om een praatje voor de klas te doen, maar het schrijven van een tekst of verhaal gaat me prima af. Lekker veilig achter mijn computer, zonder publiek…   

Tessa (23 jaar) heeft de opleiding journalistiek gevolgd in Ede. Elke twee weken schrijft ze een weblog over haar leuke, gekke, bijzondere en spannende ervaringen op school en in het studentenleven. Heb je vragen of zelf een leuk idee voor een onderwerp? Reageer dan op deze blog!

 

 

Er zijn nog geen reacties op dit onderwerp.

Laat een reactie achter

Registreer of log in om te reageren.

Filter blogs

Login
Close
Log in of maak een profiel aan
Mijn algemene gegevens
Mijn profiel & voorkeuren voor opleidingen
Mijn favorieten
Mijn brochures
Mijn blogs
Close
Brochures
Close
Open dagen
TODO :: Order subscription form here...