Geschreven door yera
Niveau HAVO
Woont in Driebruggen
13

Over studietwijfels, het drop out-leven en mijn eindeloze zoektocht naar een baan.

 

Vandaag was de dag dan eindelijk daar: Na acht lange weken heb ik eindelijk een baan gevonden. Tientallen onbeantwoorde e-mails, twee sollicitatiegesprekken en talloze afwijzingen verder is het dan eindelijk gelukt. Over een aantal weken heb ik geen zes dagen weekend meer, maar drie, maximaal. Sommige weken zal m’n ritme zelfs helemaal omgedraaid worden: Zes dagen werken en een dag weekend. Even omschakelen, maar ik verheug me er nu al op. Het is zo ver: Ik krijg weer een leven.

De afgelopen maanden waren een emotionele rollercoaster. Emotionele rollercoasters hebben we allemaal wel eens, maar dit was er eentje die ik niet zo snel zal vergeten.

Begin September begon ik aan mijn droomstudie: Journalistiek. Ik vind het heerlijk om te schrijven en heb stiekem tientallen schriftjes vol verhalen op mijn kamer liggen, die ik altijd met mijn leven heb bewaakt. (‘’Ja, ik schrijf wel eens ja. De laatste tijd niet meer hoor. Wil je het echt lezen? Het is écht niet zo bijzonder hoor!’’) Daarnaast zocht ik vooral naar een uitdaging: Ik wilde het liefst iets ‘nieuws’ doen, iets wat ik nog niet kan. Geen economie, wiskunde, of Biologie, maar iets waarvoor ik hard moest werken, maar dan echt hard werken. Die uitdaging vond ik in de vereiste ‘mondigheid’. Van mezelf ben ik een aardig terughoudend, stil en verlegen meisje en dat zit me soms aardig in de weg. Daar wilde ik sowieso al aan gaan werken maar Journalistiek was een goede reden om het niet meer uit te stellen, want als je iets echt wilt, dan moet je er voor vechten.

Eenmaal begonnen met de studie begon ik mijn twijfels te krijgen. Begrijp me niet verkeerd, de feestjes waren echt super leuk, maar een echte journalist, was ik dat eigenlijk wel? Mijn onzekerheid begon me op te eten toen bleek dat medestudenten al journalistieke baantjes hadden, of op een of andere manier al ervaring hadden in de journalistiek. Kon ik daar wel tegenop met mijn verhalenschriftjes? Waarom vond ik dit ook alweer zo leuk? Was dit de studie die ik voor me zag? Ik wist het allemaal niet meer zo goed en begon enorm te twijfelen: Saaie, droge hoorcolleges mens en media, lessen vormgeving die ik met mijn denktempo niet bij kon houden, de presentaties waar ik altijd al zo’n schurfthekel aan heb gehad en lessen spreekvaardigheid waarbij ik spontaan dichtklapte als ik aan de beurt was. Beoordeeld worden op mijn manier van doen, praten en bewegen is niet bepaald mijn ding en het zweet breekt me al uit bij de gedachte.

Toen ik begin week vier voor de tweede keer de moed bij elkaar geraapt had en opnieuw de voicemail kreeg bij mijn telefonische interview kwam de waarheid ineens pijnlijk hard op me af: Ik bén gewoon geen journalist en moet het ook niet proberen te zijn. Ik heb te veel van mezelf gevraagd en dat is niet fair geweest. Ik kan mezelf niet in een paar weken veranderen van iemand met extreme plankenkoorts in iemand die het allemaal maar even doet. Dat had ik niet van mezelf mogen vragen.

Toch deed het pijn: Ik ben normaal totaal geen opgever en geef tot op het laatste moment alles. Nu zou ik in week vier met mijn opleiding stoppen. Niemand snapte waarom en ik had er zelf ook behoorlijk veel moeite mee om te verwoorden. Ik wilde te snel te veel.

De reacties van buitenaf waren vaak slopend: Van een mega-nerd naar een drop-out: wat een grap: En dat al na vier weken. ‘’Dat kun je dan toch helemaal nog niet weten?’’ Nee, inderdaad. Na vier weken heb je geen goed beeld van de komende vier jaar. Ik wist alleen wel dat de studie alleen nog maar zwaarder zou gaan worden, dat er alleen nog maar meer van mij en mijn plankenkoorts gevraagd zou gaan worden. Ik voelde me gebroken en kon bijna niet meer in de spiegel kijken zonder dat de tranen in mijn ogen sprongen: Ik zou het niet gaan redden.

Met deze gedachte in mijn achterhoofd heb ik de leraren een lange mail gestuurd en ben ik begonnen de moed bij elkaar te schrapen om het ook aan mijn klasgenoten te vertellen. Ik had aan het einde van mijn elevatorpitch al laten weten dat ik twijfelde en ik had het er met sommige klasgenoten al over gehad, maar het bleef vrij heftig. Vooral omdat ik op woensdagavond had besloten dat donderdag dan echt mijn allerlaatste dag zou zijn. Daar had ik naar eigen zeggen trouwens wel een geldige rede voor: Donderdagavond zou er een schoolfeest zijn en op die manier konden ik en mijn kater de volgende dag heerlijk uitslapen, dat mag ook wel als je de eerste trein naar huis moet hebben… (:

En een leuk afscheid was het: Ik heb nog dagen nagejankt. (: Want ik was alleen nog maar meer van mijn klas gaan houden: Ik vond (en vind ze nog steeds) gewoon helden. Ik ben gaan houden van jullie random-heid en dronken hoofden en vond het heel lief dat jullie met z’n allen zo enthousiast op me gedronken hebben. Ik heb nog steeds iedere keer als ik ‘the reckoning song/One day’ hoor de neiging om enorm hard en vals mee te blèren. – Maar dat terzijde. (:

Ondanks dat ik (ook) niet gescoord heb die avond, was het een avond om niet meer te vergeten. Jullie zijn gewoon awesome. Bedankt dat ik even jullie held mocht zijn.(: Nu zijn jullie de mijne, want jullie hebben net zolang gebikkeld tot de tijdschriften af waren. Trots ook, dat jullie het wel kunnen.

Na het afscheid viel ik echt even in een gat: De eerste twee dagen is het wel lekker om even bij te slapen en niets te doen, daarna heb je nog wel een paar dagen werk aan het officieel uitschrijven, studiefinanciering stoppen en dergelijke, maar als dat eenmaal gelukt is val je in een gat. Een heel donker, alleen, ongelukkig gat. En dan ga je huilen, heel veel huilen. Mensen missen en je leven overdenken. Als er iets is wat je niet moet doen is het je leven overdenken: alle dingen die je wel of juist niet had moeten doen, alles wat je wel of niet had moeten zeggen.

Ik ben er best kapot van geweest, het is niet bepaald leuk om een jaar ‘weg te gooien’ en het is nogal frustrerend als jij thuis zit en het leven van de mensen om je heen gaat gewoon door. Je hebt verplicht een jaar vakantie, terwijl de rest gewoon werkt en naar school gaat en dus weinig of geen tijd hebben om veel leuke dingen te doen. In je eentje is het ook maar zo lonely allemaal.

Dan is er nog het punt dat je onrealistisch gaat dromen: ”Ik ga er iets van maken, ik ga iets doen wat ik anders nooit gedaan zou hebben. Ik ga gewoon in het buitenland wonen!’’ Werken als au pair in hartje Londen, het leek me wel wat. Drie dagen en nog veel meer websites verder kreeg ik mijn eerste berichtjes binnen: Op het moment zou ik ook in Bahrain, de VS of Denemarken kunnen zitten. Klein detail: waarschijnlijk bij een creep in de kelder. Tenminste, het aanbod van de alleenstaande vader uit Bahrain (die wel echt heel aardig was) heb ik afgewezen omdat ik hiervoor nog nooit van het land gehoord had en ik het toch een behoorlijke stap vond om er meteen een jaar te gaan wonen en voor het koppel uit de VS was ik gewoon niet goed genoeg. Ze zochten iemand boven de 25 met rijbewijs, ervaring met baby’s en ga zo maar door. De man uit Denemarken was wel een echte kelder-creep. In vier zinnen heeft hij iéts te duidelijk de nadruk gelegd op mijn uiterlijk. ‘’You’re sooooo beautiful!’’ Ook vond ik het best bizar dat hij vertelde dat hij wist dat zijn vrouw het er vrijwel zeker niet mee eens zou zijn, maar dat hij me de baan toch zou geven. Yes: De man in kwestie kiest mij(n uiterlijk) boven zijn vrouw. Joehoe. Ook kreeg ik een baan aangeboden als verzorger van een man van in de veertig ergens op de Veluwe: ‘’Samen leuke dingen doen!’’ Dat was niet mijn idee van au pair in het buitenland. Profiel snel verwijderd: Not happening.

Dan toch maar weer op zoek naar vacatures. Inschrijvingen bij talloze (gewone en studenten-)uitzendbureaus, nog meer sollicitatiebrieven schrijven en formulieren invullen, het aanmelden voor vrijwilligerswerk: Het had allemaal geen zin. Ik heb in deze acht weken en vijf dagen welgeteld twee reacties terug gehad: Een uitnodiging voor een gesprek bij de Albert Heijn en een afwijzing: de mensen van studentenwerk waren vergeten in de beschrijving te zetten dat ze alleen mensen boven de 25 zochten.

Ook het langsgaan bij verschillende uitzendbureaus mocht niet baten. Stuk voor stuk hoorden ze medelijdend mijn praatje aan, om me vervolgens te vertellen dat ik toch echt kansloos was op de huidige arbeidsmarkt. Woonachtig in een gehucht, geen opleiding en weinig werkervaring, wel namen ze allemaal mijn CV aan, dan zouden ze me kunnen bellen als ze een vacature hadden waar ze echt niemand anders voor konden vinden. Mijn laatste hoop was een callcenter, of nachtdiensten als postsorteerder. Als ik geluk had kon ik ook nog terecht in een supermarkt, maar op hen moest ik maar niet te veel rekenen.

Een emotionele rollercoaster it was. Er zijn weken geweest dat de mensen om me heen zich serieus zorgen maakten en het woord ‘depressief’ verschillende keren per dag viel, er zijn dagen geweest dat ik tot diep in de nacht ijverig op zoek was naar vacatures en het schrijven en herschrijven van brieven en dagen waarop ik mezelf mijn bed niet uit kreeg tot om een uur of drie de honger echt niet meer te houden was. Soms hield ik het echt even niet meer uit met mezelf.

Na een paar weken kwam ik tot de conclusie dat ik een geboren workaholic ben. Ik wil gewoon bezig zijn: werken, naar school. Het verklaarde ook meteen de vele uren die ik in de zomervakantie heb gemaakt, voor het grote geld hoefde ik het niet te doen, (minimumloon 16 jarige, reken maar uit) maar ik kan gewoon niet stilzitten.

Eigenlijk kan ik heel goed stilzitten en niets doen, maar een dagje, twee hooguit. Daarna word ik gek en dat heb ik deze weken ook gemerkt. Ik heb acht weken lang zes dagen per week vrij gehad en heb alsnog ‘’vrije dagen’’ in moeten lassen; Dagen waarop ik van mezelf niet na mocht denken over werk, studiekeuze of wat dan ook, maar gewoon even rustig aan moest doen: uitslapen, brunchen, gitaar spelen, muziek luisteren, Donald Ducks lezen, you call it.

Deze laatste weken ging het eigenlijk wel prima, minder ruzies, stress en teleurstellingen en meer random gesprekken met gezellige mensen. (: Stiekem ben ik nog steeds een verschrikkelijke workaholic: Ik heb nog nooit iemand zo gelukkig gezien met een baan bij de zeeman. Ik heb sowieso nog nooit iemand zo gelukkig gezien met een baan als ik op dit moment. Ook al is het de zeeman en zullen de TL-balken en fleecetruien me vast een keer te veel worden, voor nu ben ik er helemaal blij mee. (: Binnenkort werk ik gewoon weer 3-6 dagen in de week. En daar heb ik de afgelopen weken alleen maar van durven dromen. (:

Deze week kan nu al niet meer stuk: Over een niet al te lange tijd maak ik de weg onveilig tijdens mijn rijlessen en heb ik dan eindelijk een baan. (: HET KAN NOG!! : D

Nu nog een leuke studie vinden en kaarten winnen voor het Ed Sheeran concert van vanavond en my life = made. (:

En ja dit is inderdaad een veeeel te lange post. (: 4 maanden samengevat in 1978 woorden. Ik heb toch te veel tijd ben ik bang. (:

 

 
13

Reacties

yera zegt:

06/02/2013 om 14:43

Hee Elena,

Het is af en toe best moeilijk om je hoofd boven water te houden inderdaad, vooral als iedereen je met een vernietigende blik aan lijkt te kijken omdat je in hun ogen een mislukkeling bent. Ik heb het geluk dat de mensen die echt dicht bij me staan me wel begrijpen en me juist enorm gesteund hebben in mijn keuze. Ze zagen dat Journalistiek me simpelweg ongelukkig maakte en zij vonden het alleen maar heel dapper dat ik hierin voor mezelf koos: voor een toekomst zonder te veel tranenwatervallen en knallende koppijn.
Ik heb inderdaad wel een havo-diploma, de situatie blijft echter rot, want het is erg lastig om aan werk te komen. Zeeman heeft me ontslagen: ze vonden me een goede kracht, maar ik mocht alleen blijven als ik de interne opleiding ging volgen en me dus voor een jaar of tien/twintig aan het bedrijf zou binden. Ik ben jong, trots en heb nog steeds de hersenen waarmee ik vorig jaar dik slaagde voor de havo, dus dit heb ik geweigerd. Het voelt behoorlijk lullig kan ik je vertellen, om op de laatste dag van je proeftijd zonder pardon weer op straat te worden gezet, maar ik weet ook dat ik beter kan. Ik laat me niet uit het veld slaan door een weggegooid jaartje. Want dat is het eigenlijk, alleen dan op het HBO in de plaats van de middelbare- of basisschool. Ik wil studeren, ik kan studeren en ik ga ook studeren, hoe weinig vertrouwen de mensen om me heen er ook in hebben…
Gelukkig heb ik mijn zaterdagbaantje op de markt nooit opgezegd en heb ik er sinds 1 februari ook de donderdag bij gekregen. Thank god. Ik had nooit gedacht dat ik zo gelukkig zou zijn met twee dagen werk in de week.
Het is nu precies een maand geleden dat ik ben ontslagen en de dagen blijven maar langer worden. Ik hoop binnenkort toch nog een baantje te vinden, wat lastig is omdat ik geen werk in de avonduren mag/kan doen omdat m’n ouders en vriend het er (zacht uitgedrukt) mee oneens zijn dat ik ’s avonds laat alleen een half uur door niemandsland fiets. Ergens wel lief dat ze zo bezorgd over me zijn, maar het maakt mijn kans op een baan wel nog kleiner als het al was.
Ik probeer te blijven focussen op de toekomst, al is dat lastig omdat de toekomst op dit moment nog een grote waas voor me is. Ik heb geen idee hoe mijn leven er over een, drie of zes maanden uitziet. Ik kan alleen maar hopen dat ik dan een normale tijdsbesteding en weer een helder plan voor de toekomst heb, tot die tijd moet ik maar blijven solliciteren, blijven zoeken naar die ene opleiding en m’n hoofd boven water blijven houden. Ik probeer maar te leunen op de mensen die me nog niet hebben opgegeven.
En jij komt er vast ook wel. De havo mag dan niet gelukt zijn, maar er komt een dag dat je wel met een papiertje op zak de vlag uit hangt. ;)
55 uur is behoorlijk pittig en zo te lezen ben je een vechter, dus je komt er heus wel.
De opleiding tot stewardess is inderdaad een duur geintje. Ik neem aan dat je dan wel meteen de garantie op een baan hebt?

Ik wens je in ieder geval heel veel succes met het vinden van een studie die bij je past. ;) Ik heb het nu over een andere boeg gegooid en ben begonnen met een studiekeuzetraject bij een psychologisch adviesbureau. Dus ik hoop dat daar iets uit komt. ;)
Probeer je in ieder geval niet te veel aan te trekken van al die meningen. Veel mensen willen het gewoon niet begrijpen en beginnen meteen met oordelen vellen. Jij weet van jezelf wel waarom je gestopt bent en je weet ook dat je nog veel meer bent als alleen iemand die de havo niet af ''wilde'' maken. Blijf in jezelf geloven! Je komt er wel. :)

PS. Als je het interessant vind kun je mijn ervaringen allemaal een beetje volgen op mijn (echte) blog op yeraende.wordpress.com. De meeste posts plaats ik namelijk niet op TKMST. ;)

Anoniem zegt:

18/01/2013 om 14:48

Wauw geef niet op!
op dit moment zit ik echt zwaar in n put!
Ik heb mn vmbo diploma en heb verder 3 jaar over mn havo gedan.. 2 keer gezakt en mn laatste jaar vavo niet afgemaakt. echt verschrikkelijk die blikken van kenissen en familie wanneer ze horen dat je met school bent gestopt.
Ik mag dan wel gestopt zijn maar ik werk nu 5 dagen 55 uur per week in de horeca. ja het is zwaar maar ik wil mn tijd niet verdoen ik wil even geld verdienen en in de tussen tijd bedenken wat ik ga doen met mn leven.
Jij hebt wel je havo diploma toch? dan kan je altijd nog hbo doen. ik heb helaas alleen mn vmbo diploma en zit eraan te denken om stewardess opleiding te doen op schiphol. deze opleiding is wel een dure grap 3200 euro voor een studie van 4 maanden.
Hoe gaat het nu met je. Ik weet maar al te goed hoe je je voelt.
Elke dag maar sterk blijven en streven naar een beter toekomt. en proberen niet depressief te doen.

Lief,
Elena

Anoniem zegt:

18/01/2013 om 14:47

Wauw geef niet op!
op dit moment zit ik echt zwaar in n put!
Ik heb mn vmbo diploma en heb verder 3 jaar over mn havo gedan.. 2 keer gezakt en mn laatste jaar vavo niet afgemaakt. echt verschrikkelijk die blikken van kenissen en familie wanneer ze horen dat je met school bent gestopt.
Ik mag dan wel gestopt zijn maar ik werk nu 5 dagen 55 uur per week in de horeca. ja het is zwaar maar ik wil mn tijd niet verdoen ik wil even geld verdienen en in de tussen tijd bedenken wat ik ga doen met mn leven.
Jij hebt wel je havo diploma toch? dan kan je altijd nog hbo doen. ik heb helaas alleen mn vmbo diploma en zit eraan te denken om stewardess opleiding te doen op schiphol. deze opleiding is wel een dure grap 3200 euro voor een studie van 4 maanden.
Hoe gaat het nu met je. Ik weet maar al te goed hoe je je voelt.
Elke dag maar sterk blijven en streven naar een beter toekomt. en proberen niet depressief te doen.

Lief,
Elena

yera zegt:

12/12/2012 om 00:09

Daar ben ik jammer genoeg nog niet achter. ;) Nog steeds hard op zoek. Van accountant tot designer tot psycholoog, het kan nog van alles worden. :) Op het moment zoek ik het wat meer in de creatieve hoek, maar het zou me ook weinig verbazen als het iets economisch wordt.
Ik ben dus nog lekker verdwaald in het oerwoud dat 'studiekeuze' heet. :) Vorig jaar is mijn ''nooit meer studiekeuze'' gevierd met een taart, maar dit jaar mag er wel een klein feestje vanaf. :)

Anoniem zegt:

09/12/2012 om 19:13

Ik ben Anoniem 4 ;) en ik wilde vragen wat voor studie je nu gaat doen?

yera zegt:

06/12/2012 om 23:41

Het doet me toch wel goed dat ik hier blijkbaar niet de enige in ben. Veel mensen vinden je meteen het stereotype ''drop-out'' als je besluit met je studie te stoppen. Je bent dom, lui, gebruikt je hersens niet en geeft alleen maar om uitslapen en feesten. Dit terwijl ik juist de gek ben die morgen een uur eerder op staat om met opgeheven hoofd in de sneeuw naar de zeeman te banjeren om voor nog geen drie tientjes van 9 tot 6 ondergoed op te vouwen en sokken te sorteren, terwijl ieder ander zich gewoon ziek zou melden... We zijn meer dan alleen ''drop outs''
Ik weet nog niet welke studie ik ga doen, maar ik ga alles op alles zetten om het tot een succes te brengen. Want als er mensen zijn die acht jaar over de havo doen, is dit ene 'weggegooide' jaar niet het einde van de wereld. Jammer alleen dat er in deze maatschappij wel plaats is voor zittenblijvers, maar niet voor drop-outs. Maar goed, daar over schrijf ik later nog wel een boze blog. :) Dank jullie wel voor het reageren. :) We're not in this alone. :)

Anoniem zegt:

03/12/2012 om 21:22

Ook met journalistiek begonnen, en gestopt. Erg herkenbaar verhaal! en goed geschreven :)

yera zegt:

27/11/2012 om 16:47

Geen dank. :)
De blog was in eerste instantie voor mijn vrienden geschreven, maar na een aantal dagen en ongelooflijk veel positieve reacties heb ik besloten het ook op TKSMST te plaatsen. Mooi om te horen dat ik er zo ook anderen mee kan helpen! :) Ik heb geen idee wat jullie situaties precies zijn, maar het gaat vast goed komen. Misschien vinden we binnenkort toch ineens de baan/studie waar we al die tijd naar op zoek waren. :)
En 'anoniem 2' (zo noem ik je maar even) jemig, wat rot zeg! Ik moet er niet aan denken om zo lang thuis te zitten... Ik ben al overgelukkig dat ik na twee maanden eindelijk ergens terecht kan... Succes en keep your head up!

X

Anoniem zegt:

27/11/2012 om 13:53

Erg herkenbaar, zo toevallig!

Anoniem zegt:

27/11/2012 om 13:48

Ik heb precies hetzelfde! Echt toevallig dat er iemand is die dit ook allemaal zo heeft.

Laat een reactie achter

Registreer of log in om te reageren.

Filter blogs

Login
Close
Log in of maak een profiel aan
Mijn algemene gegevens
Mijn profiel & voorkeuren voor opleidingen
Mijn favorieten
Mijn brochures
Mijn blogs
Close
Brochures
Close
Open dagen
TODO :: Order subscription form here...