Geschreven door Lisa
Niveau Wetenschappelijk onderwijs
Woont in onbekend

Hospiteren voor dummies

Na twee jaar ben ik de reis van twee uur, die ik dagelijks tussen mijn woonplaats en Utrecht heb afgelegd, zat. De druppel die een waterval langs de emmer veroorzaakte, was het moment dat ik door half Nederland moest reizen om thuis te komen. De reden was dat er bij het Woerden, dat stipje op de kaart onder de grote stip dat Utrecht representeert, iets was gebeurd. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet wat dat iets is geweest, maar het zorgde er in ieder geval voor dat ik de, uiteraard zwaar vertraagde, trein naar Amsterdam moest nemen om ooit in Rotterdam en uiteindelijk thuis te komen.

Bij thuiskomst wist ik het zeker: ik wilde op kamers in Utrecht. Ik schreef me in bij wat verenigingen en na twee maanden vond ik de eerste uitnodiging voor een hospiteervond in mijn inbox. Ik beantwoorde de uitnodiging met de mededeling dat ik de avond wilde bijwonen, waarna ik een mail terug kreeg dat ik te laat was met reageren. Kortom, ik hoefde het niet in mijn hoofd te halen om te komen. Sindsdien zit ik bijna dag en nacht aan mijn computer vastgeplakt, zodat ik er van verzekerd ben dat ik binnen een minuut kan reageren op een eventuele uitnodiging. Binnen vijf uur reageren is blijkbaar niet snel genoeg.

Mijn geplak werd beloond toen ik twee weken geleden niet één, maar twee definitieve uitnodigingen kreeg. Een paar dagen later reisde ik naar Utrecht, deze keer zonder vertraging en omleiding (het kan dus wel), om voor het eerst van mijn leven te hospiteren. Enigszins gespannen kwam ik bij het grote grijze gebouw aan, waar mijn medehospitanten al stonden te wachten. Ik bekeek mijn concurrentie en concludeerde dat iedereen wel aardig overkwam. Dit in tegenstelling tot de bewoners. We werden opgehaald door de gangbeheerder van de gang waar wel vier kamers leegkwamen. We kwamen terecht in de keuken van de gang, die te vergelijken was met een café. Er hing een walm van bier en nicotine, waarachter een groep van ongeveer twintig mensen kritisch naar ons zat te kijken. De vleeskeuring was begonnen.

De avond verliep turbulent. Het was een soort speeddate; elke vijf minuten zat ik naast een andere bewoner. Ik kon nog net mijn naam, leeftijd en favoriete bezigheden opnoemen en de gangbeheerder floot weer op zijn vingers, om aan te geven dat de vijf minuten voorbij waren. Nog even snel de vier kamers bekijken en dat was de hospiteeravond. ‘We bellen jullie vanavond.’ was het laatste wat ik hoorde voordat ik weer naar de bushalte liep om terug naar het station te gaan.

Een uur later werd ik inderdaad gebeld. Ik kreeg geen kamer. Goh, wat een verassing. Dit bericht had ik immers al in de arrogante blik van een aantal (vrouwelijke) bewoners gelezen. Ik loog dat ik het jammer vond en bedankte voor het bellen en de gezellige avond. Ik keek door het raampje van de trein naar de donkere avondlucht en zuchtte. Misschien moet ik maar gewoon thuis blijven wonen en het reizen, met de bijbehorende vertragingen, maar voor lief nemen.

 

Er zijn nog geen reacties op dit onderwerp.

Laat een reactie achter

Registreer of log in om te reageren.

Filter blogs

Login
Close
Log in of maak een profiel aan
Mijn algemene gegevens
Mijn profiel & voorkeuren voor opleidingen
Mijn favorieten
Mijn brochures
Mijn blogs
Close
Brochures
Close
Open dagen
TODO :: Order subscription form here...