Geschreven door Tamara en Tessa
Niveau Hoger Beroeps Onderijs
Woont in Barneveld
1

Cultuurshock

Vol spanning staan we te wachten voor de incheckbalie op het vliegveld van Dortmund, Duitsland. De koffers zijn te zwaar, nu maar afwachten of die blonde dame achter de balie dat ook merkt. Natuurlijk. Gelukkig is ze wel zo vriendelijk om mee te denken over een oplossing en kunnen we één koffer meenemen als handbagage. Dat scheelt weer een boete van zestig euro.

Een paar uurtjes later landen we in Lviv, Oekraïne. Wat een vliegveld! Of meer: wat, een vliegveld? Het lijkt meer op een klein kerkje. Iedereen pakt een papiertje uit een rek en begint dat in te vullen. Dus wij braaf meedoen. De zenuwen slaan toe bij Tessa. Tamara heeft ingevuld dat ze ‘Dutch’ is, wat de mensen bij de douane maar vreemd vinden, aangezien er op haar paspoort staat dat ze uit ‘The Netherlands’ komt. Uitleggen dat Dutch niet Deutsch is, dat German bij Germany hoort en Dutch bij The Netherlands, komt niet over. Dus papiertje opnieuw ingevuld en we mogen verder. Op naar de kofferloopband. Kofferloopband… nergens te zien. Zien we opeens achter een rij mensen een rij koffers staan. Voor een open deur staan een aantal vliegveldmedewerkers de koffers naar binnen te werken. Koffers gevonden. Eindelijk kunnen we op zoek naar onze taxi.

Onderweg naar de Bed&Breakfast waar we verblijven, ontwijkt de chauffeur behendig alle gaten in de weg. Later in de week komen we erachter dat deze weg nog wel meevalt. In kleinere dorpjes zijn wegen vaak niet eens geasfalteerd en is alles één grote baggerbende. Opvallend genoeg ligt daar voor het huis van de oud politiecommissaris echter wel een stukje asfalt. De corruptie druipt ervan af.

De rijstijl hier is anders dan we in Nederland gewend zijn. Aan de verkeerde kant van de weg rijden om gaten te ontwijken, terwijl er een tegenligger aankomt, is heel normaal. En wie klaagt over het openbaar vervoer in Nederland, moet nodig eens naar Oekraïne gaan. Daar is de bus heel goedkoop, 15 eurocent voor een ritje, maakt niet uit hoever je gaat. Maar om er toch wat aan te verdienen, worden de kleine, gele, aftandse busjes dan ook goed volgestampt. De mensen die achter in stappen, kunnen dus niet naar voren om te betalen. De oplossing: het geld wordt naar voren doorgegeven en vervolgens geeft iedereen het wisselgeld weer door naar achteren. Lekker makkelijk! In Nederland ben je dan gewoon je geld kwijt.

Alleen aan het eten hoeven we niet te wennen. Een Nederlandse vrouw runt de Bed&Breakfast en elke ochtend staan hagelslag en pindakaas op de ontbijttafel. Maar etentjes in restaurants geven meer problemen. De menukaart is onleesbaar, het personeel spreekt geen Engels en je zit bijna een halfuur te wachten voordat je geholpen wordt. Gelukkig prijkt er midden in het centrum een grote, gele M aan de gevel. Daar maken wij geregeld dankbaar gebruik van.

Tessa (20 jaar) en Tamara (21 jaar) volgen de opleiding journalistiek in Ede. Elke twee weken schrijven zij een weblog over hun leuke, gekke, bijzondere en spannende ervaringen op school en in het studentenleven. Heb je vragen of zelf een leuk idee voor een onderwerp? Reageer dan op deze blog!

 
1

Reacties

Anoniem zegt:

31/05/2010 om 13:29

Hallo, Tessa en Tamara,
Hoe zijn jullie erachter gekomen wat je later wilden worden (gaan doen), hoe zijn jullie bij deze opleiding beland? Ik weet namelijk niet waar ik moet beginnen met het kiezen van een opleiding, er zijn zoveel leuke dingen!

Laat een reactie achter

Registreer of log in om te reageren.

Filter blogs

Login
Close
Log in of maak een profiel aan
Mijn algemene gegevens
Mijn profiel & voorkeuren voor opleidingen
Mijn favorieten
Mijn brochures
Mijn blogs
Close
Brochures
Close
Open dagen
TODO :: Order subscription form here...